Kaybın Acısı

Photo by sergio souza on Pexels.com

Ölümden daha ötesi var mı? Ya da ölüm kadar gerçeği? İnsan ölümle karşı karşıya gelince anlıyor bunu sevgi, aşk, nefret, hepsi sahte. Sevinç, üzüntü, gözyaşı hepsi boş her şey değişir. Dün ölmeyi bile göze alacak kadar sevdiğin birinden bugün yolda görüp kafanı çevirecek kadar nefret edersin. Ya da en büyük aşklar nefretle başlar klişesi. Kimin aşkı ne kadar gerçek olabilir ki? Ya da kim birinden ne kadar nefret edebilir? Ama ölümün sahtesi yoktur ve değiştirilemez bir gerçektir. O kadar gerçektir ki insanların toz pembe dünyası bu gerçekliği kaldıramaz onunla yüzleşemez. Zordur kabullenmesi, ölümle karşılaşınca bocalar, dilinden dökülemeyenler gözyaşlarıyla akar birer birer. Dedim ya zordur karşılaşması kabullenmesi ve alışması. Ama insan işte, her şeye olduğu gibi buna da alışıyor. Sonra hatırlaması kalıyor geriye.

Tarihte bir gün ve geçmişten anılar.

Ruhları sustuğu vakit martıların,

Kayalıklarda ki mezarlarında,

Birden,

Bir kıyamettir kopacak ufuklarda

Deniz kızları mı dersin, kuşlar mı dersin

Orhan Veli Kanık

Bir Cevap Yazın